του Στέλιου Κτενιαδάκη, υποψήφιου βουλευτή Ηρακλείου με ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
Στον
περίγυρο μας υπάρχουν άνθρωποι που καταθέτουν καθημερινά τις γνώσεις και τις
δεξιότητες τους. Άνθρωποι σε βαθιά σκέψη υπό το βάρος των κάθετων μειώσεων σε
μισθούς και συντάξεις, κάτω από το βάρος της άναρχης φορολόγησης , άνθρωποι που
βρίσκονται χωρίς δουλειά μετά από χρόνια. Πληρώνουν ή χρωστάνε για μια ασφάλιση
που δεν έχουν, παιδεία που συμπληρώνεται από το φροντιστήριο, Πανεπιστήμια
κλειστά και αγκυλωμένα στο παρελθόν. Οι σκεφτικοί αυτοί άνθρωποι είμαστε εμείς.
Εμείς που
βρεθήκαμε να πληρώνουμε για τα λάθη, για τις απατεωνιές, για την κακοδιαχείριση
ενός πελατειακού κομματικού κράτους.
Στο ιδρυτικό
συνέδριο του Ποταμιού τον Ιούνη, πήγα δύσπιστος και σκεπτικός. Πήγα να ακούσω.
Και άκουσα και είδα πολλούς ανθρώπους με καθαρά μυαλά και καθαρά χέρια.
Ανθρώπους με ονοματεπώνυμο, με ένσημα της δουλειάς και όχι ένσημα κάποιου
κόμματος.
Από τότε
μιλήσαμε πολύ. Δουλέψαμε για λύσεις βιώσιμες, για χειροπιαστά πράγματα χωρίς
μεγαλόστομες διακηρύξεις χωρίς αριστεροδέξιες σφραγίδες. Και φτιάξαμε το Κέντρο
των αλλαγών.
Πιστά
προσκολλημένοι στην Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, όχι σαν επαίτες αλλά ως
ισότιμα μέλη. Πιστοί στις αρχές της συνεργασίας και της συνεννόησης. Με προτάσεις
για την αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, με περιορισμό του αριθμού βουλευτών,
με ενδυνάμωση και αυτοτέλεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Με προϋπολογισμούς ανά
υπουργείο και συστηματικό έλεγχο. Με ανοιχτούς διαγωνισμούς στις κεντρικές
θέσεις και απαλλαγή από την κομματικό έλεγχο. Με ανοιχτά ακομμάτιστα Πανεπιστήμια
προσανατολισμένα στην έρευνα και την εργασία. Με αξιοποίηση των ευρωπαϊκών
κονδυλίων για νέες θέσεις και νέες επιχειρήσεις. Με αναμόρφωση του ασφαλιστικού
συστήματος και εξορθολογισμό και ενδυνάμωση του συστήματος Υγείας.
Δεν έχω
ψευδαισθήσεις. Το πελατειακό παλαιοκομματικό καθεστώς επιβιώνει και ελίσσεται.
Με επαγγελματίες πολιτικούς και κομματικούς στρατούς μαθημένους στη διαφθορά
και το «μέσον».
Είμαστε όμως
πολλοί. Εμείς που θέλουμε να περπατάμε όρθιοι και να κοιτάμε μπροστά. Που δεν
σωπαίνουμε στην αδικία. Που ελπίζουμε και μοχθούμε στη δουλειά μας καθημερινά.
Και σε
αυτούς τους πολλούς ανήκω κι εγώ. Και πιστεύω κι εσείς!
